મધરાત. ભદ્રના કિલ્લાનો દરવાજો. ચોકી પર ઊભો હતો કોટવાલ ખ્વાજા સિદ્દીક. અચાનક એક તેજસ્વી સ્ત્રી દરવાજા તરફ આવી. એ હતાં ધનની દેવી, લક્ષ્મીજી. એ શહેર છોડીને જવા માગતાં હતાં.
કોટવાલે હાથ જોડીને કહ્યું, “માતા, બાદશાહની રજા વગર કોઈ દરવાજો પાર ન કરી શકે. હું રજા લઈને આવું, ત્યાં સુધી આપ અહીં જ રાહ જુઓ.” લક્ષ્મીજીએ વચન આપ્યું કે એ રાહ જોશે.
કોટવાલ પાછો આવ્યો જ નહીં… અને લક્ષ્મીજી આજ સુધી અમદાવાદમાં રોકાઈ ગયાં.
કહે છે કે કોટવાલને સમજાઈ ગયું હતું કે જો એ પાછો આવશે, તો લક્ષ્મીજી ચાલ્યાં જશે. શહેરની સમૃદ્ધિ માટે એણે પોતાનું બલિદાન આપી દીધું. એટલે વચન પ્રમાણે લક્ષ્મીજી આજે પણ અહીં જ છે.

આજે શું જોવા મળે છે?
ભદ્રના દરવાજા પાસે સિદ્દીક કોટવાલની દરગાહ છે, અને નજીક જ ભદ્રકાળી માતાનું મંદિર. અમદાવાદ મ્યુનિસિપલ કોર્પોરેશનની હેરિટેજ સાઇટ પણ આ વાતને લોકકથા તરીકે નોંધે છે. આસ્થા અને ઇતિહાસ, બંને એક જ દરવાજે મળે છે.
આ વાર્તાનો વીડિયો જુઓ
Instagram પર જુઓ →